Sobota,

2018-08-18

POMOC PSYCHOLOGICZNO - PEDAGOGICZNA

Jesteś tu: » Strona startowa » POMOC PSYCHOLOGICZNO - PEDAGOGICZNA

 


Pomoc psychologiczno-pedagogiczna


 

Każde dziecko, które posiada opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju, orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane przez Publiczną Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną lub inną poradnię specjalistyczną  objęte jest w naszym przedszkolu specjalistyczną pomocą. W ramach tej pomocy dziecko ma zapewnioną  terapię prowadzoną z pedagogiem, psychologiem, logopedą, rehabilitantem ruchu, muzykoterapeutą, tyflopedagogiem, surdopedagogiem lub terapeutą SI.

Oprócz tradycyjnych metod dydaktycznych stosujemy metody i techniki wspierające rozwój dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych:




                                                    MOJE EMOCJE


                 

Program edukacyjny „Moje emocje” autorstwa Agaty Gabrysz i Anny Cieślik 

to program do nauczania umiejętności emocjonalnych i społecznych,

 przeznaczony dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym

 od 5 do 9 lat. 

 

Program ma na celu:

 

  • rozwój i wzmacnianie osobowości dziecka, 
  • uczenie się odróżniania i nazywania przeżywanych emocji, 
  • odreagowywania emocjonalnego w konstruktywny sposób,
  • poznawanie przez dzieci swoich mocnych stron,
  • uczenia się nowych korzystniejszych dla dziecka zachowań 
  • uczenie się radzić z konfliktami, agresją i przemocą


 

                                                             ORIGINAL PLAY

 

     Celem original play jest poprawa  relacji , zarówno między indywidualnymi osobami, jak i w grupie poprzez zastąpienie agresji i przemocy uprzejmością i miłością oraz zapewnienie każdemu dziecku poczucia bezpieczeństwa i miłości.  „Pierwotna zabawa”  jest jednocześnie procesem psychologicznym i fizjologicznym. W procesie uczenia się, stanowi syntezę aspektów emocjonalnych, poznawczych, uczuciowych i sensoryczno – motorycznych. Zmiany są trwałe i gruntowe. Wykorzystaną strategią działania jest moc pierwotnej zabawy  w aktywizowaniu naturalnych mechanizmów rozwoju zdrowia.

Co otrzymuje dziecko w procesie zmiany "zabawą pierwotną"?:

- poznaje alternatywę dla agresji i przemocy bez potrzeby uzycia siły, przy jednoczesnym poszanowaniu granic osobistych,

- w sytuacji agresji, przemocy czy lęku, otrzymuje wybór swojego postępowania bez chęci rewanzu,

- przekształciła głęboko zakorzenione negatywne nawyki, wzorce i schematy zachowań, w nawyki oparte na poczuciu bezpieczeństwa, miłości i poczucia przynależności,

- doświadcza przeżycia bezpiecznej przestrzeni dla wyrażenia agresji fizycznej, czy słownej wraz z jej bezpiecznym przekształceniem,

- poznaje propagowany przez metodę sens poczucia przynależności jako najlepszej alternatywy dla lęku i rywalizacj,

- otrzymuje optymalne warunki dla rozwoju kreatywności , rozwoju osobistego i uczenia się.



                                                             

 

                                                                  

                                 

 TERAPIA TAKTYLNA


 


Neurosensoryczna Terapia Taktylna dr Swietłany Masgutowej  jest rodzajem masażu, który pobudza oraz przygotowuje receptory skóry do prawidłowego odbioru bodźców sensoryczno-motorycznych pochodzących z otoczenia. Zwiększa świadomość ciała i reguluje zaburzenia skóry w odbiorze wrażeń dotykowych. Reguluje reakcje mózgu na informacje pochodzące ze skóry i mięśni.  Jest to prosta technika pozwalająca wspierać rozwój dziecka już od jego narodzin. Jest chętnie wykorzystywana do pracy pedagogicznej i terapeutycznej  z dziećmi niepełnosprawnymi.

Terapia taktylna proponuje techniki masażu i stymulacji skóry, które wpływają na rozwój funkcji półkul i kory mózgowej, śródmózgowia i tylnych partii mózgu. Stosowana jest z powodzeniem w pracy z dziećmi z  różnymi wyzwaniami rozwojowymi, a w szczególności:

  • Trudnościami w nauce,
  • Zaburzeniami zachowania
  • Lękami i fobiami,
  • Opóźnieniem w rozwoju psychoruchowym,
  • ADHD /ADD,
  • Zaburzeniami mowy
  • Spektrum autyzmu

Terapia Taktylna ma celu zrównoważyć system nerwowy (procesy pobudzania i hamowania), co zwiększa skuteczność działań terapeutycznych.

 

PROGRAMY AKTYWNOŚCI KNILLÓW


 

 

Autorami tej metody są Marianna i Christoper Knill. W swoich Programach Aktywności autorzy połączyli ruch i dotyk ze specjalnie skomponowaną muzyką. Wykonując przy muzyce określone ćwiczenia, dziecko uczy się odczuwania własnego ciała i otwiera się na doznania dotykowe z otoczenia. Uczy się łączyć słyszane dźwięki z konkretnymi czynnościami, co daje nie tylko radość z prawidłowo wykonywanych ćwiczeń, ale ponadto zapewnia mu odpowiedni poziom bezpieczeństwa konieczny do nawiązania kontaktu. W efekcie uzyskujemy zwiększoną koncentrację uwagi oraz pamięć, usprawniamy koordynację pomiędzy układem nerwowym a mięśniowym, rozwijamy także percepcję słuchowo- wzrokowo- ruchową. Program ten stosowany jest na zajęciach jako metoda wspomagająca, zarówno do pracy indywidualnej z dzieckiem, jak i grupowej. Mogą być one skutecznie stosowane w pracy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi o różnych poziomach rozwoju intelektualnego i z różnymi rodzajami niesprawności fizycznej.



 

METODA INTEGRACJI SENSORYCZNEJ (SI)


 


Integracja sensoryczna jest to proces, w którym następuje organizacja dostarczanych do naszego organizmu wrażeń, tak by mogły być wykorzystane w celowym, zakończonym sukcesem działaniu. Metoda integracji sensorycznej to system ćwiczeń, które mają nauczyć mózg właściwego reagowania na bodźce zewnętrzne. Metoda przeznaczona jest głównie dla dzieci z trudnościami w uczeniu się (trudności wynikające z dysleksji, dysortografii itp.), dzieci autystycznych, z mózgowym porażeniem dziecięcym, zespołem Downa, nadpobudliwych psychoruchowo, niesłyszących, niewidomych. Terapia metodą SI określana jest jako terapia naukowej zabawy. Dziecko wykonuje ćwiczenia i zabawy ruchowe, które poprawiają jakość odbierania, przesyłania i organizowania bodźców, czyli ogólnie jakość funkcjonowania systemów sensorycznych.




METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE


 


Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne to system ćwiczeń i zabaw ruchowych, które wywodzą się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłym — tzw. baraszkowanie pojawiające się we wczesnym dzieciństwie. Metoda Ruchu Rozwijającego jest propagowana na całym świecie jako jeden z ważniejszych czynników rozwoju psychomotorycznego małych dzieci. Wykorzystuje dotyk, ruch oraz wzajemne relacje fizyczne, emocjonalne i społeczne do rozszerzania:

świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,
świadomości przestrzeni i działania w niej,
pogłębiania kontaktu z innymi ludźmi.


Ćwiczenia Ruchu Rozwijającego są okazją do:

  • Poznania własnego ciała,
  • usprawniania motoryki,
  • poczucia własnej siły, sprawności i związanych z tym możliwości ruchowych.


Dzięki metodzie Ruchu Rozwijającego dziecko:

zaczyna mieć zaufanie do siebie, zyskuje poczucie bezpieczeństwa,
poznaje przestrzeń wokół siebie,
uczy się kontrolowania przestrzeni – poznaje przestrzeń, uczy się, jak jego ciało porusza się w przestrzeni, co rodzi zaufanie do własnego ciała oraz poczucie bezpieczeństwa wobec otoczenia,
dzieli przestrzeń z innymi ludźmi, co jest źródłem empatii,
nawiązuje kontakt początkowo z jedną osobą, potem z grupą — jest to okazja podjęcia współdziałania z innymi osobami, dostarcza poczucia wspólnoty i przeżycie szczęścia.



PORANNY KRĄG


 


Poranny krąg jest metodą, którą określamy jako wielozmysłową. Obejmuje swym zasięgiem wszystkie zmysły: dotyk, wzrok, słuch, węch i smak. Proponowane w niej oddziaływania mają aktywizować zmysły w sposób odmienny dla każdej pory roku, aby podkreślać zmiany zachodzące w przyrodzie.



 

PROGRAM „WZORY I OBRAZKI” FROSTING, HORNE


Jest to program rozwijający percepcję wzrokową. Poprzez odpowiednie ćwiczenia rozwijane i kształtowane są następujące funkcje wzrokowe:

  • koordynacja wzrokowo-ruchowa,
  • spostrzeganie figury i tła,
  • stałość spostrzegania,
  • spostrzeganie położenia przedmiotów w przestrzeni,
  • spostrzeganie stosunków przestrzennych.



PSYCHOMOTORYKA


Psychomotoryka zajmuje się zależnością pomiędzy ruchem a uczeniem się. Aktywuje procesy motywacyjne, dzięki którym dziecko pokonuje wyzwania codzienności. Jest to zasada rozwoju i nauki ukierunkowana na umiejętność radzenia sobie w otoczeniu i czerpania z tego radości. Dziecko podczas zajęć psychomotorycznych doświadcza swojego ciała i siebie samego, konfrontuje się z przestrzennymi i rzeczowymi warunkami otoczenia, uczy się czynności ruchowych opartych na poznaniu i eksperymentowaniu, uczy się komunikacji z innymi poprzez ruch. Psychomotoryka jako koncepcja terapeutyczno-pedagogiczna jest odpowiedzią na coraz częstsze problemy i ograniczenia dzieci w zakresie postrzegania, wykonywania zadań ruchowych opartych na zdolnościach motorycznych, ale również w zakresie emocji, komunikacji i procesu uczenia się.


 

METODA DOBREGO STARTU


Metoda Dobrego Startu opracowana przez M. Bogdanowicz. Istotną role w MDS pełnią trzy elementy: wzrokowy (znak graficzny), słuchowy (piosenka lub wiersz) i motoryczny              (odtwarzanie znaków graficznych zgodnie z rytmem piosenki). Ćwiczenia zawarte w metodzie usprawniają jednocześnie analizatory: wzrokowy, słuchowy i kinestetyczno – ruchowy, kształtują lateralizację, orientację w schemacie własnego ciała i w przestrzeni.



METODA BITÓW OBRAZKOWYCH


Metoda ta oparta jest o materiały edukacyjne wydawnictwa WSiP „Od obrazka do słowa” H. Rodaki i D. Nawrockiej. Bity obrazkowe są metodą, która stymuluje czynności poznawcze, wzbogaca zasób słownictwa biernego i czynnego, zwiększa gotowość do wysiłku umysłowego, ćwiczy koncentrację uwagi oraz służy do wprowadzenia kolejnej metody czytania globalnego.



METODA CZYTANIA GLOBALNEGO


Metoda czytania globalnegoczytania bez liter; to całościowe czytanie wyrazów i dobieranie ich do obrazków, następnie sprawdzenie poprawności ułożenia wyrazowych etykiet z obrazkami i wyrazami stanowiącymi karty kontrolne.



METODA MARII MONTESSORI


Metoda ta polega na pracy z dzieckiem w oparciu o zestaw materiałów rozwojowych – edukacyjnych zapewniający  każdemu dziecku warunki do pracy nad własnym rozwojem. Materiał dzieli się na pięć bloków tematycznych:

  1. materiał do ćwiczeń życia praktycznego;
  2. materiał sensoryczny;
  3. materiał językowy;
  4. materiał do wychowania kosmicznego;
  5. materiał matematyczny

Edukacja w tym systemie  ma charakter zindywidualizowany i przebiega w specjalnie do tego przystosowanym otoczeniu przez przygotowanego do pracy tą metodą nauczyciela.



 

KINEZJOLOGIA EDUKACYJNA

 

 To nauka o ruchu i możliwościach stymulacji różnych funkcji psychicznych, przy wykorzystaniu naturalnych ruchów całego ciała. Jest ona swoistą gimnastyką mózgu. Metoda ma na celu zintegrowanie pracy mózgu, a więc  integracji prawej i lewej półkuli mózgowej.




ARTETERAPIA


 


Jest to terapia z wykorzystaniem sztuki (muzykoterapia, biblioterapia, sztuki plastyczne, relaksacja, wizualizacja). Arteterapia ma na celu rozbudzanie wyobraźni dziecka, umożliwianie ekspresji emocjonalnej i ruchowej, rozładowanie napięć, oraz podnoszenie poziomu samoakceptacji.



LOGORYTMIKA


 

       Na zajęciach  z cyklu "Logorytmika - zabawa dla smyka" wykorzystywana jest różnorodna  muzyka, wiersze, rymowanki, gra  na instrumentach perkusyjnych.  Zajęcia  logorytmiczne zawierają  elementy rytmiki oraz  profilaktyki logopedycznej.  Wpływają na sferę  słuchową, słuchowo - ruchową, jezykową i ruchową dziecka.  Ćwiczenia  logorytmiczne uwrażliwiają dzieci na  elementy wspólne  dla muzyki i głosu: rytm, tempo, wysokość dźwięku ( melodię), głośność dżwięku, akcentację, frazowanie  i artykulację. Zajęcia  odbywają się w grupie  IV.